Medet ya Resulallah s.a.v - Beni bir ben bilirim birde Yaradan; Bana bir ben lazım birde Anlayan

Beni bir ben bilirim birde Yaradan; Bana bir ben lazım birde Anlayan

23/11/2008 - Medet ya Resulallah s.a.v

Habib-i Edib-i Zişan’dan sonra yaşamak
hüznünden yanıp eriyen mum gibi olmaktı.
Zîrâ O’nu görmeden bir gün bile dayanamayan âşık gönüllerden
bu hicrân ateşine dayanamayan Abdullâh bin Zeyd (ra) ellerini ilâhî dergâha mahzûn bir gönülle açarak:

“Yâ Rabbî! Artık benim gözlerimi âmâ kıl!
Ben, her şeyden çok sevdiğim Peygamberimden sonra
artık dünyâda bir şey görmeyeyim!..”
diyen içten ilticâsı kabul buldu ve oracıkta gözleri âmâ oldu.

Allâh Rasûlü’ne aşk ile bağlı ümmetinin büyüklerinden
Seyyid Ahmed-i Yesevî Hazretleri ise,
63 yaşında vefât eden
Rasûlullâh’a duyduğu engin aşk ve muhabbet sebebiyle
bu yaştan sonraki ömründe yeryüzünde dolaşmaya vedâ etmiş,
mezar gibi bir yerde irşâdına devâm etmiştir.

Büyük hadîs âlimi ve müctehid İmâm Nevevî Hazretleri,
O Varlık Nûru’nun nasıl karpuz yediğini bilmediği için
ömrü boyunca karpuz yememişti.
Hayatının bütün safhalarını kuşatan peygambere bağlılık şuuruyla,
bir karpuzu yerken bile
O’nun tarzının dışında hareket etmek ihtimâlinden uzak durmuştu.

Bu bu güzel günde adını anarken sesimizin titrediği,
burnumuzun direğinin sızladığı,
boğazımıza birşeylerin takıldığı Risaletpenah hazretlerinin
bizlere son tavsiyeleri ile tamam olsun:

“Ey insanlar!
İyi biliniz ki, ben sizden önce gidecek, sizi bekleyeceğim.
Siz de gelip bana kavuşacaksınız.
Buluşacağımız yer, Havz-ı Kevser başıdır.
Ancak yarın benimle Havuz başında buluşmak isteyen,

elini ve dilini günahlardan çeksin.

Her türlü günah kişi, mekan ve düşüncelerden uzak tutma gayretiyle yandığımız geçip giden sermeye-i ömrümüzde
Cenâb-ı Hakk bizi râzı olduğu hizmetlerle rızıklandırsın,
Efendimizin s.a.v izinden, muhabbetinden ve halinden ayırmasın.